OMLOOP UMC BIJ BIBLIOTHEEK MEDISCHE WETENSCHAPPEN
SONJA HILLEN
van 22 oktober tot 29 november 2009
In het kunstproject For better or for worse – hier slechts gedeeltelijk geëxposeerd – versmalt Sonja Hillen haar artistieke blik tot de kamer van een patiënt in het ziekenhuis. Mede met hem, in een gebaar van doorleefde solidariteit, heeft ze de wereld ingeperkt en klein gemaakt. Alles is er wit, ja clean. En wat er te zien is, staat er in schril contrast mee, letterlijk zwart op wit. Dualiteit heerst alom: het genoemde wit - zwart refererend aan angst - hoop en uiteindelijk aan leven - dood.
Het zijn niet alleen het bed, de vele slangetjes en de witte jassen; ook de grafieken en de rapporten die de gesteldheid van de patiënt weergeven en de uitslagen van onderzoeken, met in laatste, belangrijkste instantie: de prognose op genezing. Doorheen deze observaties, verslaglegging en feitelijkheden dicht bij de realiteit en zonder kleurinbreng weergegeven, schemert voortdurend een sterke geladenheid. Dit bereikt de kunstenaar zowel door beladen, bijna al te menselijke details weer te geven – bijvoorbeeld een muts van de kankerpatiënt verlaten hangend aan het voeteinde van het bed –, als door het materiaalgebruik. Ze borduurt bijvoorbeeld de feitelijke ziektegegevens op het doek. Rond textiel, brei- en borduurwerk, hier gebruikt, hangt een sensibele, tactiele zelfs kwetsbare sfeer, vaak in relatie gebracht met het vrouwelijke. Alles samen gaat het om mixed media, waarin huishoudelijke materialen, dicht bij het dagelijkse leven, de boventoon voeren.
Dit geeft het werk een tegelijk zowel tedere als broze uitstraling, die door de stevige verankering zowel in het ‘stoffelijke’ als het ‘nuchtere’ en ‘tragische’ van het bestaan, nooit flauw of sentimenteel wordt. Integendeel, deze kunst kent een bijzondere aangrijpende resonantie.
Daan Van Speybroeck
In mijn twee- en driedimensionale werk, maak ik gebruik van dezelfde materialen.
Deze komen voort uit mijn eigen omgeving, een gezin: huishoudelijk afval, speelgoed, voedsel, snoep, textiel. Vaak zijn ze van kunststof en kitscherige kleuren,
herinnerend aan de jaren ’60 en ’70 waarin ik opgroeide.
Ik toon de wereld van een vrouw met haar dagelijkse beslommeringen, dromend van een schijnwereld van perfectie.
Een droom die ik koester.
Mijn werk komt voort uit een eigen kijk op mijn jeugd, mijn leven als vrouw, als moeder.
Een voorbeeld is, dat ik me laat verleiden door oppervlakkigheid en materialisme.
Ik probeer te voldoen aan de eisen die deze werelden stellen, door er volop aan mee te doen, ook al wil ik dit eigenlijk niet.
Dit verbeeld ik soms door middel van een ironisch commentaar. Meestal op een humoristische, bijna kinderlijke en speelse wijze uitgevoerd.
Elke eigen kijk op mijn leven verbeeld ik door een voor mij passende manier.
De eigenschappen van de materialen doen een zodanig beroep op mij, dat je kunt spreken van een zeer persoonlijk hergebruik.
Maar ook kan ik op zoek gaan naar een materiaal dat mijn idee ondersteunt.
Voorbeelden zijn een barbie ingesmeerd met snoep, wat de belevingswereld van een meisje laat zien. Snoeppapier dat wordt hergebruikt als materiaal voor een “puberbehaatje”. Huidskleurig kunstbont wat de zachte vrouwenhuid verbeeldt.